اامنی غذایی در ایران دیگر صرفاً مسئلهای معیشتی نیست، بلکه نشانهای از گسستهای عمیقتر در ساختار اقتصادی، زیستمحیطی و نهادی کشور است. در جهانی که تولید غذا از نظر تکنولوژیک هیچگاه تا این اندازه فراگیر نبوده، استمرار گرسنگی و سوئتغذیه در جوامع مختلف، بیش از هر چیز، بر نابرابری در توزیع منابع و شکنندگی نظامهای رفاهی دلالت دارد. همانگونه که سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) تاکید میکند، امنیت غذایی تنها در صورتی تحقق مییابد که افراد در تمامی زمانها به غذای کافی، مغذی و پایدار از نظر اقتصادی و زیستمحیطی دسترسی داشته باشند. در مقابل، ناامنی غذایی نهفقط فقدان نان، بلکه